Office by Alex Penny
Zamanla geçen tek şeyin, zaman olması.
(Çok istemiştim be, vallahi çok istemiştim.)
Aşık öldüm.
(Normal doğdu ve aşık öldü. O da öyle esprili bir insandı.)
‘Olmadı’ da ne emek yüklü bir kelime, değil mi?
Ve ‘olmuyor’ da bir o kadar mahvolmuş.
Ama bir ‘olmayacak’ var ki; onun Allah belasını versin işte.
(Bir keresinde öyle mutlu olmuştum ki; kakam gelmişti.)
Her şeyin giderek normalleşmesi.
Normal gözyaşları, normal metrobüsler, normal şarkılar, normal özleyişler. Bu kahroluşlar çok normal. Çok normal bu reddedişler. Yaşadığını hissedemeyişler falan normal.
Sıradanlaşmalar cumhuriyetinden bildiyorum insanlar!
Burada kaybedişler parçalı bulutlu, kayboluşlar normal.
“Ve tabii ki her şeyin normal seyrine sokayım.”
İnsanın kendi elini yanağına koyup, uyumaya çalışması.
Onun eli kimin yanağını okşuyor, gibi bir korkunç sorusu.
Kalp atışları giderek zayıflıyor, hastayı kaybediyoruz doktor…
Açılın ben aşığım!
Normal.
(Ve en çok gülerken özlüyordu insan, en çok kiminle gülüyor ki artık, diyordu içinden, dışından büyük kahkahalar atıyordu o sırada çünkü; lan, diyordu, bu Allah’ın belası piç şu an kimlerle gülüyor, bensiz nasıl gülüyor?)
Tuvalete saklanıp, aynadaki kırmızı burunlu aptaldan nefret etmek normal.
Hiç tanımadığı birinin ölmesini istemek normal.
Çok içmek normal, sarhoş olmak normal, birileriyle yatmak normal, evden çıkmamak normal, kusmak normal, başkasına dokunamamak normal.
Rol kesmek, küfretmek, aynı kaldırımda tekrar oturup; ışığının sönmesini beklemek normal.
Kaçmak normal, uzaklaşmak normal, değişmek normal, delirmek normal.
Sana söz veriyorum, tutamayacağın sözler vermek normal.
Ben seni anlıyorum, sevmemek normal.
Derken, düşünmeye zaman bulamayacak kadar çok çalışır ve artık rüya bile görmez.
(Bizden çok daha önemli bir ‘sen’ var ki; benim lafım bile olmaz.)
Her şeyin giderek normalleşmesi.
Ve normal olmayan tek şeyde takılı kalmak, inanın çok normal.
Bu şarkıyı her dinlediğimde,
seninle en sevdiğim yolda yürüyorum.
o akşam olduğu gibi bi yerde oturuyorum seninle.
“siz hiç birine sevgilim demekten korktunuz mu?”
“siz hiç gözlerinizi kapattığınızda onun gideceğini düşündünüz mü?”
bilemezsiniz.
(Source: kremalicilek, via simdigidiyoruz)
yazık bu çocuğa yaa:D
(Source: yalan-dunya, via vitaminsurubu)
YAAAAAAAAAAAAA İSTİYORUM
(via turuncumsucilek)
Her şeyin güzel olması için ne kadar da uğraşırsın. Televizyon izlersin, internette gezinirsin, kahve içersin, müzik dinlersin, arkadaşlarınla konuşursun, ders çalışmaya çalışırsın. Onu düşünmemek için her şeyi yaparsın, başkalarıyla konuşursun, başkalarını sevmeye çalışırsın, kendine bakmaya başlarsın. Ama olmuyorsa olmuyordur işte. Birden bire ağlamaya başlamak koyar en çok sana. Bu kadar uğraşmana rağmen, bambaşka bir şey yaparken aklına gelmesi ve ağlamaya başlamak… Zaten, kimi kandırıyorsun. Başkalarıyla unutmaya çalıştıkça, daha da derinlere gömüyorsun.
Onun ellerini tutarkenki yüz ifadesini tahmin ediyorsun, onunla konuşurken hangi cümleleri kuracağını, ona baktığında mimiklerinin nasıl değiştireceğini… Yüzüne geldikçe çıldırıyorsun biliyorsun, bu yüzden yüzüne getirmemeye çalışıyorsun. Ama olmuyor, dandik bir dizi, dandik bir film, dandik bir bira şişesi bile suratını hatırlatıyor sana. Geçmiyor, geçemiyor. Bu şey bir türlü bitmiyor.
Az önce bir arkadaşım, “O umursadığı insanlar için her şeyini feda edebilirdi. Senin için de etti bir çok şeyini. Seni umursuyordu, adım gibi eminim” dedi. Bunu neden yazdın, biliyor musun? Çünkü öyle sapık bir noktaya geliyorsun ki, “biri bana böyle yalanlar söylese de inansam” diye bekliyorsun zaten, ve yalan olduğunu bile bile, dibine kadar inanıyorsun. Sen ölüyorsun, yok oluyorsun. O en mutlu günlerini yaşarken… Sen bir hiçe dönüşüyorsun.
Bitiyorsun…
Bu tür yazıları nasıl bitireceğim konusunda tedirgin kalırım hep. Ama bak, bu sefer, gayet net,
Kimin umurunda olduğunu sanıyorsun?
(Source: lopetarpwnsu)
bu filme ayrı bi sevgim var
(Source: leilockheart, via vitaminsurubu)
